De wereld op een a4tje…

Je hoeft maar één keer in Sajek te komen om daarna nooit meer weg te willen.

Het is een prachtig gebied waar het leven hard is, ongelofelijk hard. Dorpen liggen uren lopen vanaf de enige weg door het gebied, een weg waar nog volop aan gewerkt wordt. De enige bron van water is vaak meer dan een uur lopen. Een uur lopen in de brandende zon, heuvel op, heuvel af. Om uiteindelijk uit te komen bij een plasje water waar je net een baby in kan leggen. Mensen werken de hele dag om ervoor te zorgen dat ze kunnen eten, gezondheidszorg bestaat niet of is onbetaalbaar. Huizen bestaan uit klei of een paar bamboematten.

Je zou het zo vergeten als je rondloopt door de prachtige heuvels, door de bossen. Langs de enige rivier die het gebied rijk is. De kalmte, de ongelofelijke zonsondergang en de vriendelijkheid van de mensen is onvergetelijk. Maar wat ook onvergetelijk is, zijn de kinderen die je ziet. En de hoop die hun ouders hebben dat hun leven ook maar iets gemakkelijker zal zijn dan dat van hunzelf. Ze lopen rond in niets meer dan vodden, als ze dat geluk al hebben.

Sommige kinderen hebben ‘geluk’, zij gaan naar school. Een school die eruit ziet als een schuur. Overal gaten, bakstenen op de vloer alsof het een opslagplaats is, geen plek om te zitten, geen materiaal om les mee te geven. Het is bedroevend om te zien hoe ongelofelijk slecht een school eruit kan zien. Maar de mensen in het dorpje zijn blij, iets is beter dan niets. En het kleine beetje onderwijs dat hun kinderen krijgen, is een grote bron van hoop. Hoop op een betere toekomst.

Maar sommige kinderen hebben niets, niet het geluk dat de overheid een school in hun dorp bouwt. De kinderen van Shailatuli Para bijvoorbeeld, een klein dorpje dat drie uur lopen van de ‘grote’ weg ligt. Bijna zeventig kinderen die naar school zouden moeten gaan. Maar er is geen school om naartoe te gaan. Als onderdeel van een project heeft het dorp een prachtig speelveld gemaakt maar ze kunnen op geen enkele manier een school supporten. De plek waar de school zou moeten staan, is overwoekerd met onkruid. En er is geen organisatie die iets kan doen voor de kinderen…

Dus is het aan ons om iets te doen! Om Shailatuli Para een school te geven, een toekomst voor hun kinderen. Helaas kost het iets meer dan ik kan opbrengen met mijn maandelijkse vergoeding van VSO. Onze inschatting is dat er ongeveer 8000 euro nodig is om de school drie jaar draaiende te houden. De enige reden waarom het mogelijk is voor dit bedrag is omdat de mensen van Shailatuli Para de school zelf zullen bouwen. En daarbij zo veel mogelijk gebruik maken van hout of bamboe dat beschikbaar is in de regio.

Voor maar 120 euro heeft één jongetje of meisje drie jaar onderwijs! Wie helpt om ze een betere toekomst te geven?

Voor meer informatie: De kinderen van Shailatuli Para | Het budget | Doneer